پایان نامه درباره مواد مخدر، مصرف مواد، گروه همسالان

مي رسد فرهنگ سازي جامعه و خانواده و مدارس بايد در راستاي قبح گردش با فرد ناباب پيش برود. چراکه در حال حاضر در جامعه اسلامي ايران قبح گرايش به اعتياد بر کسي پوشيده نيست و در واقع کل جامعه بر اين عمر متفقند که اعتياد امري مضر و ناپسند براي هر فرد است. علي رغم اين باور ولي باز گرايش به سمت مواد مخدر وجود دارد لذا چنانچه فرهنگ سازي به طرف قبيح بودن گذران وقت با افراد ناباب پيش رود و همه گير شود مؤثرتر خواهد بود و بايد به صورت همزمان براي هر دو علت برنامه ريزي شود. در درجه دوم اهميت فراهم نمودن امکانات تفريحي و فرهنگي با 25% تأثير بر عدم گرايش به مواد مخدر نقش ايفا مي کند. در حال حاضر جامعه اسلامي ايران به دليل نوپا بودن و وجود مشکلات اقتصادي به علت جنگ و تحريم هاي ناعادلانه برنامه ريزي دقيقي در زمينه فراهم نمودن امکانات تفريحي، ورزشي و پرورشي نداشته است. در درجه بعد جلوگيري از فراواني مواد مخدر عاملي در حد 15% در پيشگيري از اعتياد نقش دارد. متأسفانه سودآوري مواد مخدر و فراواني تعداد آنها موجبي براي در دسترس بودن اين مواد زيان آور در جامعه است و در هر محله يا مکاني مي توان اين مواد را بدست آورد و حتي اطفال و نوجوانان در هر محله مواد فروش محله را مي شناسند. لذا جمع آوري افرادي که مواد را در دسترس قرار مي دهند و در عين حال در بين اجتماع زندگي مي کنند داراي اوليت بيشتري است و سياست دولت در پرداختن به قاچاقچيان عمده که بصورت پنهاني و ناشناخته اقدام مي کنند بايد در درجه دوم قرار گيرد. وقتي بازار تقاضا نباشد بازار عرضه و سودآوري اين تجارت کمرنگ مي شود. اطلاع رساني و آموزش 13% در پيشگيري از اعتياد مؤثر واقع شده است. اما گذاشتن اين وظيفه به دولت يا نهاد خاص جوابگو نخواهد بود بلکه يک عزم ملي را مي طلبد حتي امر به معروف از طرف يک فرد به فرد ديگر بايد مدنظر قرار گيرد. برخورد کيفري و اعمال مجازات شديد 7% در پيشگيري از اعتياد مؤثر بوده است به نظر مي رسد که اين عمل راجع به قاچاقچيان عمده بايد برگزيده شود چرا که معتاد بيمار است و نياز به درمان دارد ولي قاچاقچي مجرم است و هر جرمي بايد با واکنش کيفري مناسب روبرو گردد. پس براي معتاد درمان و براي جرائم مربوط بر مواد مخدر بايد مجازاتهاي شديد و بازدارنده برگزيده شود. مهمترين عامل در عدم گرايش افراد به انجام جرايم ارعاب از مجازات است که بايد در تعيين مجازاتهاي قانوني در نظر گرفته شود.
نتيجه گيري:
1- نظر به اينکه در قوانين ايران صراحتا تعريفي از جوان و نوجواني نگرديده است بلکه تنها شوراي عالي جوانان به سن 15 تا 39 سال براي جوان و از 9 تا 15 سال را براي نوجوان در نظر گرفته لازم است ضمن تعريف قانوني براي جوان و نوجوان به لحاظ مهم بودن دوران نوجواني مقررات قانوني در اين خصوص تنظيم و اصلاح گردد تا با تعيين دقيق سن نوجواني و در نظر گرفتن امکانات و آموزش هاي ويژه براي افرادي که در اين سن به سر مي برند پايه و اساس زندگي افراد جامعه را در اين دوران محکم کرد تا افراد نه تنها به خاطر شرايط حاکم بر اين دوران به اعتياد روي نياورند بلکه در آينده نيز تحولات مثبت به وجود آيد.
2- عوامل شخصيتي علاوه بر اينکه مي توانند معلول اعتياد باشند بعضا در چگونگي ابتلاء افراد به اعتياد نقش دارند يعني عوامل مذکور ،نه تنها معلول اعتياد بلکه علت آن هم مي توانند باشند به عبارت ديگر بين شخصيت افراد و اعتياد رابطه متقابل است . يعني فرد به علت وضع خاص شخصيتي ،نيازها،شکست ها، ناتواني در برخورد با مسايل و ناکامي هاي زندگي و از همه مهم تر وابستگي هيجاني به اعتياد روي مي آورد از اين رو لازم است براي افرادي که داراي اينگونه شخصيت مستعد ابتلا به اعتياد هستند برنامه هاي آموزشي و امکانات خاصي در نظر گرفته شود تا در هنگام قرار گرفتن در موقعيت هاي منفي زندگي از جمله نيازها، شکست ها و ناتواني ها در برخورد در برابر اعتياد مقاوم شوند .
3- از هم گسيختگي خانوادگي بنا به دلايلي از جمله اعتياد والدين، طلاق، وجود ناپدري يا نا مادري در خانواده و دستگيري والدين موجب محروميت فرزندان را از يک زندگي معمولي فراهم مي آورد.در نتيجه نوجوانان و جوانان براي جبران اين کمبود ها جذب گروه همسالان مي شوند و در جامعه اي مواد مخدر و داروهاي وابستگي زا به وفور يافت مي شود شديدا در معرض وابستگي قرار مي گيرد و از طرفي چون وظيفه جبران نواقص موجود در خانواده را نيز بر عهده دارد بزهکار در امر اعتياد به مواد مخدر مي شود.
4- رفتار سرد و خشن والدين نسبت به نوجوانان و جوانان و يا رفتار متفاوت و تبعيض آميز نسبت به فرزندان موجب مي شود نوجوان تنهايي، احساس حقارت ، سرخوردگي، کمبود و احساس بي شخصيتي و فقدان هويت خود را با پناه بردن به مواد مخدر جبران نمايد و براي کاهش فشارها از مواد مخدر استفاده نمايد که لازم است با آموزش و آگاه نمودن آنان نسبت به عواقب رفتارشان از ورود به زمينه مواد مخدر جلوگيري نماييم.
5- لازم است در زمينه اعتياد اقدامات پيشگيرانه در سه ناحيه متمرکز شود ، اتخاذ تدابير پيشگيرانه قبل از شروع به مصرف مواد مخدر و اعتياد، اقدام در راستاي درمان و معالجه معتادين و نهايتا اعمال مراقبت هاي لازم پس از درمان و بازپروري .
جهت پيشگيري از اعتياد بايستي به بررسي و تحقيق عللي بپردازيم که در بروز اين پديده موثر مي باشد و سپس با چاره جويي هاي اصولي در صدد بر طرف کردن آن مسائل برآييم تا ديگر افراد در صدد مصرف بر نيايند. همچنين واضح است که برخورد اصولي و اساسي با پديده اعتياد مي بايست با تقويت زير بناي اقتصادي ، اجتماعي و فرهنگي جامعه توام باشد.
پيشنهادها و راهکارها :
در جهت بهبود وضعيت موجود و برون رفت از اين معضل اجتماعي پيشنهاد مي گردد.
1- به جاي اتخاذ رويکرد مجازات محور، اوّلاً برنامه پيشگيري عادلانه و وصفي در سرفصل برنامه هاي کليه واحدها و نهادهاي مرتبط در امر مبارزه با مواد مخدّر قرار گيرد و مسئولين مربوطه در مقاطع زماني معيّن نتايج اقدامات خود را به اطّلاع مردم برسانند.
2- در جهت برنامه ريزي صحيح و اصولي جهت مبارزه با مواد مخدّر و قاچاق،تلاش مضاعفي در جهت ارائه آمارهاي صحيح در خصوص تعداد معتادين، افراد در معرض اعتياد، واردکنندگان، صادرکنندگان،قاچاقچيان، مصرف کنندگان،دستگير شدگان، محکوم شدگان و مراجعه کنندگان به مراکز بازپروري معمول گردد.
3- آموزش هاي علمي،مفيد و کاربردي در تمام سطوح از سطح دبستان تا آخر مقطع دبيرستان به عنوان واحد درسي در فهرست دروس دانش آموزان گنجانده شود و اين شعار را نصب العين خود قرار دهيم که دواي درد اعتياد، آموزش است، آموزش و باز هم آموزش.
4- پرهيز خانواده‌ها از تنش و اختلاف در منزل و محيط خانواده، مخفي نمودن اختلافات خود از فرزندان و حل و فصل اختلافات به صورت موثر تا فرزندان در محيط آرام به زندگي خود ادامه دهند و از فراري شدن فرزندان از محيط خانواده جلوگيري شود.
5- ارائه امكانات و اماكن تفريحي مانند سينما، اماكن ورزشي، پارك و شهر بازي و در مناطق فاقد اين امكانات توسط ادارات و سازمان هاي ذيربط براي غني سازي اوقات فراغت افراد.
6- آگاه سازي و ارتقاء سطح دانش و بينش جوانان از آسيب‌ها و مضرات و اثرات سوء ناشي از مصرف مواد مخدر از طريق مدارس، دانشگاهها، اجتماعات مذهبي و تهيه و تنظيم بروشور در خصوص مواد مخدر و پيامدهاي ناشي از مصرف آن توسط نيروي انتظامي و ساير ارگان هاي مرتبط با موضوع و توزيع آن در بين جوانان و نوجوانان در مناطق مذكور.
7- لازم است برنامه هاي پيشگيرانه در پنج حوزه (متمرکز بر فرد، گروه همسالان، مدرسه، معلمان، و والدين) اعمال شود تا نتايج مطلوب حاصل شود.
8- با توجه به اينکه پيشگيري در سه سطح اوليه، ثانويه و ثالث مطرح است لازم است مرکزي از پزشکان، روانپزشکان، روانشناسان، مشاوران و چندين نفر از اساتيد دانشگاه تأسيس شود تا روشهاي پيشگيري و برخورد با معزل اعتياد را در سه سطح پيشگيري هماهنگ سازند و بر اساس آن روشهاي پيشگيري در سطح کشور اعمال شود.
9- با توجه به شرايط فرهنگي، اقتصادي، اجتماعي، سياسي و ديني حاکم بر کشور در پيشگيري از اعتياد چهار مؤلفه آموزش، دين، خانواده و مشارکت مردم عوامل تسهيل کننده در اثربخشي روشهاي پيشگيري از اعتياد مي باشند که دست اندرکاران لازم است به آن توجه داشته باشند تا نتايج مطلوبتري حاصل گردد.
10- براي جلوگيري از صرف هزينه هاي کلان در سطح پيشگيري ثانويه و ثالث، پيشگيري اوليه که کم هزينه تر و اثربخش تر است در نظر گرفته شود چراکه مي توان به جاي صرف هزينه هاي کلان در سطح درمان در بسياري از موارد نتايج مطلوبي هم ندارد در سطح پيشگيري اوليه سرمايه گذاري بيشتري کرد.
11- برگزاري همايش هاي ملي در کشور و ارائه تحقيقات انجام شده در زمينه پيشگيري از اعتياد و جلب نظر کليه سازمانهاي ذيربط جهت بهره گيري از نتايج اين تحقيقات.
12- اعتياد پديده پيچيده است و عوامل متعددي در ايجاد آن نقش دارند. در امر پيشگيري نيز بايد رويکرد جامعه، کل نگر و سيستماتيک باشد پس ضروري است چه در بعد درمان و توانبخشي (پيشگيري ثانويه و ثالث) و چه در بعد پيشگيري اوليه رويکرد جامعه و کل نگر و چند عاملي را بکار گرفت.
13- آموزش عمومي پيشگيري از اعتياد بايد به عنوان يک فرهنگ در جامعه همگاني شود و مقدم بر همه چيز بايد شناخت دقيق نيازهاي جوانان که عامل مهمي در گرايش جوانان به مواد مخدر است انجام و به علل و ريشه هاي اعتياد پي برد.
در پايان ذكر اين نكته لازم است كه انجام تحقيقات و پژوهش‌هاي بيشتر به منظور درمان و پيشگيري ضروريست و بدون تحقيق و پژوهش‌هاي متعدد امكان دستيابي به راهكارهاي علمي و عملي ، تحقق نخواهد يافت. لذا پيشنهاد مي‌گردد در حوزه‌هاي مختلف سبب شناسي، درمان و پيشگيري راهكارهاي علمي و عملي آن، مورد تحقيق و تفحص بيشتري واقع شود.
منابع :
كتب
1) آتشين، شعله، ما، اعتياد و جامعه، موسسه فرهنگي گوهر منظوم، ج 3، چ اول، 81-80.
2) اسعدي، حسن، پژوهش نامه‌اي درباره بحران جهاني مواد مخدر، تهران، مركز چاپ و نشر سازمان تبليغات اسلامي، 1382.
3) اسعدي، سيدحسن، پيشگيري شيوه‌هاي علمي و پيشگيري اوليه از اعتياد به مواد مخدر، تهران، انتشارات آن، 1380.
4) اسعدي، سيد حسن، پژوهش بنيادي درباره مواد مخدر، تهران، انتشارات عمران، 1382.
5) آقابخشي، حبيب، اعتياد و آسيب شناسي خانواده، انتشارات دانشگاه علوم بهزيستي و توانبخشي، 1388.
6) باوي، ساسان، اعتياد، انواع مواد، سبب شناسي، پيشگيري، درمان، انتشارات دانشگاه آزاد اهواز، 1388.
7) دهخدا، علي اكبر، لغت نامه دهخدا، جلد هفتم، چاپ مجلس، 1382.
8) رايجيان اصلي، مهرداد وامهري، علي، پيشگيري از جرايم اقتصادي در قلمرو سازمان تعزيرات حكومتي، ترجمان حسبه شماره 9 ، 1381.
9) سراج خرمي، ناصر، شناخت و درمان اعتيا، دزفول، انتشارات افهام، چ اول، 1382.
10) ستوده و هدايت، آسيب شناسي اجتماعي در جامعه شناسي انحرافات، تهران، آواي نور، چ 13، 1384.
11) شاكرمي، عبدالحسين، مواد مخدر و اعتياد، انتشارات مير، چ اول، 1368.
12) شاملو ، سعيد ، نظريه ها در شخصيت ، تهران ، انتشارات رشد، سال 1389،
13) شهري، جعفر، طهران قديم، تهران، انتشارات معين، چ دوم، 1376.
14) شهيدي، محمدحسن، مواد مخدر امنيت اجتماعي و راه سوم، تهران، انتشارات اطلاعات، 1375.
15) صالحي، ايرج، اعتياد سراب زندگي، چ دوم، تهران، انتظارات آواي نور، 1381.
16) صالحي، ايرج، زنجيره‌هاي اعتياد، تهران، انتشارات آواي نور، 1371
17) صالحي خواه، علي، ريشه يابي انحرافات اجتماعي، اصفهان، مقيم، چ اول،

تکه های دیگری از این پایان نامه را می توانید

در شماره بندی فوق بخوانید

متن کامل پایان نامه ها در سایت homatez.com موجود است

You may also like...

Add a Comment