تحقیق با موضوع ارتباطات، اخبار، اتحادیه، فرهنگی، امپریالیسم، بین¬المللی

چهره¬ی مخدوش از برخی حکومتها، فرهنگها، اقدام و یا ادیان می¬پردازند و به شکلی سیستماتیک در جهت¬دهی به افکار عمومی مبانی و شکل¬گیری عقاید و گرایش¬ها و رفتارهای مورد نظر خود تلاش می¬نمایند.
در چند دهه گذشته مارشال مک لوهان پیش¬بینی کرده بود که جنگ¬هایی که در آینده رخ خواهند داد به وسیله تسلیحات جنگی و در میدانهای نبرد نخواهند بود بلکه این جنگها به دلیل دستوراتی رخ خواهند داد که رسانه¬های جمعی به مردم القاء می¬کنند.
نکته مهم دراین جا مسئله سوء استفاده رسانه¬ها و خبرگزاریهای غربی از بی¬اعتمادی ملت¬های جهان سوم به حکومتهای خودی و اطلاعات و اخبار تولیدی آنها است.
راهکارهای بهبود ارتباطات رسانه¬ای بین¬الملل :
1ـ متناسب کردن رفتارها و ارزشهای رسانه یا سرشت بشری و تأکید بر ارزش¬های عام و جهان شمول مانند : صلح ـ عدالت ـ آزادی ـ امنیت ـ حقوق بشر و محیط زیست
2ـ لزوم دوری جستن از ضواب موجود در آژانس¬های بزرگ خبری در جهت انتخاب اخبار و توزیع اطلاعات بدین معنی که خبرگزاری¬های فعلی غرب غالباً به پخش اختبار مربوط به خشونت¬های جنگی، جنایات، فساد، فاجعه¬ها در کشورهای جهان سوم و بیان پیشرفت¬های علمی و صنعتی و بزرگ¬نمایی قدرت نظامی و اقتصادی آن و انعکاس اخبار و رویدادهای مثبت و گسترش لیبرال دموکراسی به سبک غرب بپردازد.
3ـ ضرورت ایجاد منابع متنوع و قابل اعتماد اطلاعات و اخبار در بین کشورهای جهان سوم.
4ـ کمک به ایجاد و گسترش خبرگزاری¬ها و رسانه¬های غیرحکومتی
5ـ اتحاد و یا همکاری خبرگزاری¬ها در سطوح محلی ـ ملی ـ منطقه¬ای ودر صورت امکان جهانی.
6ـ متوقف ساختن جنگ رسانه¬ای و پرهیز از دامن زدن به اختلافات بین ملتها و فرهنگها.
7ـ حمایت از آموزش خبرنگاران و روزنامه¬نگاران کشورهای مختلف جهان توسط آژانس بین-المللی ویژه¬ای که اصول و قواعدِ حرفه¬ای و اخلاقی مشترک و یکسانی را که مورد توافق عام باشد تعلیم دهد.
اولین سازمان ارتباطی بین¬المللی :
در 17 می سال 1865 میلادی اتحادیه تلگراف و تلفن بین¬المللی در پاریس تشکیل گردید. سپس در سال 1906 میلادی در کنفرانس اتحادیه تلگراف بین¬المللی تصمیم گرفته شد رادیو نیز به این مجموعه افزوده شود. پس از آن در سال 1932 میلادی به موجب عهدنامه مادرید اتحادیة فوق به نام اتحادیه بین¬المللی ارتباطات راه دور شروع به کار کرد. نهاد مذکور پس از جنگ جهانی دوم به صورت نهاد تخصصی سازمان ملل درآمد و از آن زمان تاکنون جزو مؤسسات ویژة این سازمان محسوب می¬شود. از اواخر سال 1970 میلادی کشورهای جهان سوم سعی کردند به سه هدف در این اتحادیه نائل شوند :
1ـ سعی در تقسیم و توزیع عادلانه امواج رادیویی
2ـ کوشش در توزیع عادلانه مدار ماهواره¬ها و یا کانال¬های تلویزیونی ماهواره¬ای
3ـ توسعة ارتباات و کاربرد هرچه بیشتر آن در توسعة ملی
آثار مثبت ارتباطات :
1ـ تسهیل هم¬گرایی سیاسی در داخل جوامع و بین ملتها در صحنه بین¬المللی
2ـ توسعه شهرنشینی : ارتقاء سطح سواد ـ افزایش درآمد سرانه و تقویت پیوندهای اجتماعی جهت نیل به رفاه اقتصادی
3ـ افزایش مناسبات و مبادلات فرهنگی، اجتماعی، اقتصای و علمی میان ملل جهان
4ـ کمک به پیشبرد سیاست¬های ملی و افزایش سطح مشارکتها
5ـ کمک به پیشبرد و برقراری صلح جهانی
6ـ کارکرد آموزشی و دادن اطلاعات به ملتها و آگاه سازی ملل
7ـ کمک به گسترش آزادی و احترام به حقوق دیگران
بخشی از کارکردهای منفی ارتباطات :
1ـ توانایی تجزیه گروه¬های اجتماعی و اخلال در جریان وحدت ملی جوامع
2ـ انتقال فناوری نامناسب و ایجاد وابستگی به کمپانی¬های چند ملیتی
3ـ ایجاد اختلاف و شکاف میان ملتها از جهت ناسیونالیسم، ایدئولوژی¬های متضاد و شکاف¬های فرهنگی
4ـ تغییر الگوهای مصرف و روش¬های زیستی
5ـ تضعیف پیوندهای سنتی از طریق تبلیغ ارزش¬های غربی و استحالة فرهنگی
6ـ تربیت نخبگان سیاسی و فرهنگی وابسته
7ـ کمک به تشدید تضادهای فرهنگی و بهره¬برداری درازمدت از آن
8ـ بهره¬برداری تبلیغاتی و انتشار اخبار غیرواقع و تحریفی و بمباران خبری و جریان یک سویة مبادلة اطلاعات و اخبار از طرف غرب به جهان سوم
2-20-3- نظریه جریان آزاد اطلاعات :
از سال 1835 م که اولین خبرگزاری در فرانسه تأسیس شد و پس از آن که آلمان و انگلستان نیز صاحب خبرگزاری شوند خبرگزاری¬های اروپایی یکه تاز عرصه بین¬المللی اطلاعات بودند تا جایی که پوشش خبری جهان را بین خود تقسیم کرده بود. هرچند کارتل¬های (سازمان-های متحد) خبری از خبرگزاری¬های اروپایی بین دو جنگ جهانی اول و دوم بسیار تضعیف شده بود اما تا حدودی هرکدام اقتدار خود را حفظ می¬کرد و این امر برای آمریکایی¬ها خوشایند نبود. سیاستگذاران امریکایی پس از جنگ جهانی دوم در دفاع از آزادی اطلاعات از فاتحان جنگ می¬خواهند که این اصل را در معاهدات صلح بگنجانند در همین راستا در نخستین اجلاسیة مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال 1946 در پاریس و در حالی که اکثر کشورهای مؤسس (سازمان ملل) از سیاست کشورهای غربی و در رأس آن ایالت متحده آمریکا حمایت می¬کردند امریکا از فیلیپین خواست پیشنهاد تشکیل یک کنفرانس بین¬المللی درباره آزادی اطلاعات را به مجمع عمومی تسلیم نماید. مجمع عمومی سازمان ملل ضمن تصویب این پیشنهاد قطعنامه¬ای درباره آزادی اطلاعات تصویب کرد که براساس آن آزادی مذکور سنگِ محکِ تمام آزادی¬های اساسی فرد شناخته شد.

امپریالیسم فرهنگی : (سلطه فرهنگی)
نظریه امپریالیسم فرهنگی در دهه 1970 م به ویژه در امریکای لاتین اهمیت خاص پیدا کرد. این تئوری در سایه حرکت نظم بین¬المللی اطلاعات و ارتباطات بستری فراهم کرد که سازمانهای بین¬المللی مانند یونسکو نیز در آن درگیر شده و پس از تحقیقات متعدد با جریان اطلاعات در میان کشورهای جهان سوم مخالفت کردند این نظریه جدید در سطح جهانی به نوسازی مطالعات روابط بین¬الملل در موضوعات فرهنگ و ارتباطات منجر شد و به موجب آن پژوهشهای فراوانی صورت گرفت تا مبادلات نابرابر تولیدات مختلف فرهنگی را بررسی کند.
مفهوم امپریالیسم فرهنگی، بهترین توصیف از مجموع فرایندهایی است که طی آن یک جامعه به سمت نظام جهانی مدرن سوق پیدا می¬کند و چگونه با وجود اعمال فشار و قدرت این نظام جذاب به نظر می¬رسد و گاهی با تطمیع نهادهای اجتماعی و یا حتی تشویق آنها به تطبیق دادن خود با ارزش¬ها و ساختارهای مراکز سلطه به این امر کمک می¬نماید.

امپریالیسم رسانه¬ای از دیدگاه بوید پارت :
بوید پارت، امپریالیسم وسایل ارتباطی را فرایندی تعریف می¬کند که به وسیله آن مالکیت، ساختار، توزیع و یا محتوای وسایل ارتباطی در هر کشور چه به صورت جداگانه یا با هم تحت فشار خارجی قابل ملاحظه¬ای از سوی منافع رسانه¬های کشور یا کشورهای دیگری است بدون آنکه کشور تحت فشار تأثیر متقابلی بر کشور متعارض داشته باشد. بنابراین نابرابری تأثیر وسایل ارتباطی کشورهای تأثیرگذار و تأثیرپذیر عامل تهاجم فرهنگی از سوی کشورهای قدرتمند در کشورهای ضعیف می¬باشد.
2-21- کارکردهای جهانی امپریالیسم خبری :
1ـ وابستگی فرهنگی : در بخش فرهنگ امپریالیسم خبری سیاه را سفید و سفید را سیاه جلوه می¬دهد. کارکرد امپریالیسم خبری به نحوی است که از عطش اطلاعاتی مخاطبان خود در کشورهایی که از ضعف اطلاع¬رسانی رنج می¬برند سود برده و برای ایشان مشخص می¬کند که به چه چیزهایی فکر کنند. امپریالیسم خبری معمولاً با بمباران خبری آغاز می¬شود و در پی آن از خودبیگانگی فرهنگی، تمدن وارداتی و بی¬هویتی انتشار می¬یابد. و در این راه از آخرین دستاوردهای تکنولوژی استفاده می¬شود. از سوی دیگر امپریالیسم خبری با واردآوردن شُک-های خبری سعی می¬کند تا نبض تصمیمات سیاسی، اقتصادی و فرهنگی را در دست بگیرد. در آخرین مرحله بایکوت خبری کشورهای تحت سلطه ابزار دیگری است برای وابستگی فرهنگی.
2ـ پرداختن به ارزش¬های خبری مطابق میل دست اندرکاران خبرگزاری¬ها : امپریالیسم خبری عمدتاً با طرح مسائل نمایشی و کم اهمیت اذهان مخاطبان بین¬المللی خود را از پرداختن به حقایق فاجعه¬آمیز جوامع تحت سلطه باز می¬دارد. این خبرگزاری¬ها همواره با القاء بی¬ثباتی اوضاع در جهان سوم و ثبات و پیشرفت در کشورهای توسعه یافته اذهان شنوندگان خود را در یأس و ناامیدی فرو می¬برد.
3ـ تأمین منافع سیاست خارجی و حمایت از پایگاه¬های آن : رسانه¬های جمعی در غرب و به ویژه در آمریکا همچون سخنگویان آزاد تصویر می¬شوند. اما در واقع برجسته¬ترین نقش آنها بسیج حمایت افکار عمومی برای منافع خاص خارجی است که بر دولت و بخش خصوصی حاکم هستند. گرایش مثبت اینگونه خبرگزاری¬ها متوجه حکومت¬هایی است که تأمین¬کننده منافع کشورشان در گوشه و کنار جهان هستند و برعکس در مقابل کشورهایی که به طریقی با سیاست خارجی امریکا و منافع آن در تقابل هستند با واکنش¬های منفی، مخرب و غرض¬دار از سوی وسایل ارتباط جمعی غرب روبرو می¬شوند.

علل ناکامی کشورهای جنوب (جهان سوم) در مقابله با امپریالیسم خبری (گزارش سال 1990 یونسکو) :
1ـ امکانات کم تکنولوژیکی در زمینه ارتباطات و کمبود نیروی متخصص
2ـ برخوردار نبودن از سیاستهای نزدیک در زمینه¬های سیاسی ـ اقتصادی و اجتماعی و در نتیجه عدم اتخاذ سیاستهای واحد
3ـ عقب¬ماندگی اقتصادی و زیربنای اقتصاد ضعیف در کشورهای جنوب
4ـ 80% منابع و ذخایر دنیا در کشورهای جنوب قرار دارند اما سهم آنها از تولید صنعتی جهان تنها 7% است
5ـ بی¬سوادی و وجود 800 میلیون نفر بی¬سواد در این کشورها
6ـ ضعف در تعداد وسایل ارتباط جمعی
7ـ تولید موزاییکی ساختار سیاسی جهان سوم و پراکندگی جغرافیایی و افتراق ایدئولوژی میان کشورهای جهان سوم
8ـ تفاوت¬های اقتصادی حتی در میان کشورهای جهان سوم
9ـ نهادهای ارتباطی در جهان سوم ذاتی و نهادینه نیستند (کاملاً در حیطه دولت هستند)
10ـ عدم حمایت افکار عمومی و عدم مشروعیت رسانه¬های این کشور در میان مردمان خویش
11ـ وجود تفاوت¬های زبانی در برخی جوامع
2-22-مدل¬های¬ حرکت یا جریان اخبار :
یورگن هابرماس معتقد است که تجدد و توسعه با خود خِردگرایی و رهایی را به ارمغان نمی-آورد و بعضاً ره¬آورد آنها می¬تواند بی¬خِردی ژرف باشد. سرمایه¬داری از رهگذرِ تجدد و توسعه با استفاده از وسایل ارتباط جمعی به دستکاری افکاری عمومی می¬پردازد و این یعنی تحمیل نیازهای کاذب اجتماعی. با ارزیابی نظریات انتقادی نسبت به جریان حرکت اخبار سه مدل از این جریان تاکنون تعریف گردیده است.
1ـ مدل مرکز پیرامون : در این مدل جهان به دو بخش مرکز و پیرامون تقسیم می¬شود. در مرکز جوامع حاکم و در پیرامون جوامع وابسته به مرکز قرار دارد. در این نظریه شبکه¬های بین¬المللی ارتباطی به مثابه شبکه¬های فئودالی عمل می¬نمایند. ویژگی¬های این نظریه عبارتنداز :
الف ـ رویدادهای خبری مربوط به مرکز در مقایسه با پیرامون از ثقل بیشتری برخوردار است.
ب ـ حجم تبادل خبر میان مرکز و پیرامون با حجم آن در میانِ خودِ ملل مرکز یا خودِ ملل پیرامون تفاوت چشمگیری دارد.
پ ـ خبرهای ملل مرکز سهم عمده¬ای از رویدادهای خارجی را در رسانه¬های پیرامون به خود اختصاص می¬دهند و در کشور پیرامون این فرایند به صورت عکس صورت می¬گیرد.
ت ـ جریان خبر در میان ملل پیراون بسیار ناچیز است و یا اصلاً وجود ندارد.
2ـ مدل شمال ـ جنوب : در این مدل نیز جریان خبری یک جریان عمودی است و سیر گردش اخبار از شمال به جنوب جاری است. در این مدل جریان خبر بین شمال بسیار قوی و به صورت همگن صورت می¬پذیرد اما جریان خبر بین خنوب بسیار ضعیف و ناهمگن است. ضمن آنکه جریان خبر شمال به طرز عمودی و با حجم بسیار به سوی جنوب جاری است اما از جنوب به شمال این گردش اخبار بسیار ضعیف و نامحسوس است. براساس این مدل حرکت خبر از جنوب به شمال مانند انتقال مواد خام از جنوب به شمال است و اخبار بازگشتی از شمال کاملاً توسط آن کشورها پردازش و به کشورهای جنوب منعکس می¬گردد. بنابراین روند نامتعادل و نامعقول جریان اخبار در این مدل باید به ایجاد جریان¬های خبری افقی (از جنوب به جنوب) و از طریق تشکیل خبرگزاری¬های مشترک منطقه¬ای تغییر یابد.
3ـ مدل مثلثی : در این مدل با این فرض که شرق و غرب عمدتاً به خبرهای مناطق ژئوپلتیک علاقه نشان می¬دهند و در حالی که سهم عمدة خبرهای خارجی در رسانه¬های جنوب متعلق به خبرهای شرق و غرب است با پژوهش¬های صورت گرفته در این قلمرو نتایج به عمل آورده حاکی از آن است که سلطة خبری کشورهای شمال (شرق و غرب) باعث مخابره¬نشدن خبرهای مربوط به پیشرفت¬های اجتماعی ـ فرهنگی ـ اقتصادی و … کشورهای جنوب می¬شود و به طور همزمان تصویری که جریان خبری شمال (غرب و شرق) از جنوب ارائه می¬کند حاکم بر ابدی نشان¬دادنِ خشونت، بی¬نظمی و فجایع در جهان سوم می¬باشد و در این سلطه و تهاجم مطلوب¬ترین هدف شمال نابودکردنِ هویت ملی ـ مذهبی و فرهنگی کشورهای جنوب است.
کارکرد جامعه بین الملل درتوسعه ارتباطات بین المللی
سازمان ملل متحد به عنوان مهمترین سازمان بین المللی امروزه نقش مهمی در ارتباطات بین المللی ایفا می کند که از ابعاد گوناگون قابل بررسی است، از جمله ی آن، ارتباطات به وسیله ی تکنولوژی های جدید و رسانه ای است. سازمان ملل برای ایفای نقش خود در این راستا اقدام به تأسیس سازمان های گوناگون نموده است که مهمترین آنها «اتحادیه بین المللی ارتباطات» (ITU) است.
گسترش این ارتباطات سبب همگرایی فرهنگی و اتحاد تمدن ها و در نتیجه جلوگیری از جنگ ها و شکاف فرهنگ ها خواهد شد، چنان که کوفی عنان دبیرکل سابق سازمان ملل در ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۵، ابتکار «اتحاد تمدن ها» را در واکنش به نگرانی ها در خصوص افراطی گری ها و بهره برداری آنها از احساس شکاف روبه گسترش، بین جوامع اسلامی و غربی، اعلام نمود.
این اتحاد به عنوان ائتلافی علیه چنین نیروهایی شکل گرفت تا احترام متقابل به اعتقادات دینی و سنت ها را تقویت و بار دیگر وابستگی متقابل روزافزون بشر را در همه زمینه ها تأیید کند. این اتحاد نمایشگر تلاش متعهدان بین المللی برای برطرف کردن اختلاف ها و غلبه بر تعصبات و پیش داوری ها، سوء تفاهم ها، سوء برداشت ها و تفرقه افکنی ها است که صلح جهانی را تهدید می کنند.
● اتحادیه بین المللی ارتباطات (ITU)
اتحادیه بین المللی ارتباطات، سازمانی بین المللی است که دولت ها و بخش خصوصی از طریق آن شبکه ها و خدمات ارتباطات جهانی را هماهنگ می کنند. نام اتحادیۀ بین المللی تلگراف که در ۱۸۶۵ در پاریس تشکیل شد، در ۱۹۳۴ به اتحادیه بین المللی ارتباطات تغییر یافت و در ۱۹۴۷ تبدیل به کارگزاری تخصصی سازمان ملل شد.
تمامی عناصر فعالیت ITU بر این هدف استوار است تا فناوری ارتباطات و اطلاعات به آسانی و قیمت مناسب در اختیار همگان قرار گیرد و به گونه ای چشمگیر به توسعه و پیشرفت اقتصادی و اجتماعی کمک کند. از اولویت های اصلی ITU پرکردن فاصله ارتباطات تکنولوژیک و فناوری های نوین بین کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه است که این کار را با کمک به ایجاد تأسیسات زیربنایی فن آوری ارتباطات و اطلاعات، حمایت از ظرفیت سازی و ایجاد اطمینان خاطر در استفاده کاربران از اینترنت، از طریق ارتقای امنیت آنلاین با کمک گرفتن از «دستور کار جهانی امنیت مجازی» این اتحادیه است.
فعالیت این اتحادیه شامل مواردی چون: تدوین ضوابط مورد استفاده برای ایجاد تأسیسات زیربنایی جهت ارائه خدمات ارتباطات راه دور بر مبنایی جهانی، حمایت از کشورها در اجرای سیاست های توسعه ای در زمینه ارتباطات راه دور و حمایت از مدیریت منطقی و عادلانه طیف فرکانس رادیویی و مدارهای ماهواره ای برای کمک به ارائه خدمات بی سیم به مردم هر گوشه جهان و فعالیت هایی از این دست می باشد. در این میان یکی از مهمترین و به عبارت دیگر سرنوشت سازترین نقش های این اتحادیه تلاش در جهت تقویت ارتباطات اضطراری برای جلوگیری از رویدادهای ناگواری است که در پی حوادث طبیعی (مانند سیل و طوفان و …) و حوادث غیرطبیعی (مانند جنگ) ممکن است رخ دهد.
این اتحادیه متشکل از ۱۹۱ کشور عضو و حدود ۷۵۰ عضو و انجمن (مدیران و اپراتورهای خصوصی و عمومی، سازمان های پخش برنامه های رادیو تلویزیونی، سازمان های منطقه ای و بین المللی و …) است. هیأت مدیره آن هر چهار سال یکبار تشکیل جلسه می دهند و ۴۶ عضو شورای اتحادیه را انتخاب می کند که هر سال تشکیل جلسه می دهد. این اتحادیه تا ژانویه ۲۰۰۶، دارای ۸۲۲ کارمند از حدود ۸۰ ملیت بوده است و بودجه ۲۰۰۷ ۲۰۰۶ آن ۳۳۹۱۴ میلیون فرانک سوئیس (حدود ۵/۳۰۸ میلیون دلار) بوده است.
در ۲۴ می ۱۸۴۴، ساموئل مورس نخستین پیام را از طریق خط تلگراف میان واشنگتن و بالتیمور برای عموم مردم ارسال کرد که آن را می¬توان آغاز عصر ارتباطات دور برد دانست. ده سال بعد، ارتباطات تلگرافی در دسترس عموم قرار گرفت. در این دوران، خطوط تلگراف از مرزهای ملی فراتر نمی رفت، چرا که کشورهای مختلف برای ارسال پیام های نظامی و سیاسی از نقطه ای به نقطه ی دیگر (در داخل سرزمین خود) از این خطوط استفاده می کردند و برای جلوگیری از اطلاع کشورهای دیگر از محتوای این پیام ها، هر کشوری رمز مخصوص خود را داشت. بنابراین برای ارسال پیامی به کشور دیگر لازم بود، ابتدا پیام رمز ترجمه شود و سپس ارسال گردد.
اما لزوم ارتباط میان ملت ها و کشورهای مختلف سبب شد، کشورها به امضای معاهداتی میان خود و کشور یا کشورهای دیگر مبادرت کنند. اولین بار چنین پیمانی در سال ۱۸۶۵ منعقد شد، که پس از دو ماه مذاکرات فشرده، نخستین پیمان بین المللی تلگراف، در

تکه های دیگری از این پایان نامه را می توانید

در شماره بندی فوق بخوانید

متن کامل پایان نامه ها در سایت homatez.com موجود است

You may also like...